Krótka przerwa między wyścigami w Formule 1 oznacza, że można przeznaczyć trochę więcej czasu na inne pasje. Ja na przykład spędzam ostatnio wieczory, oglądając mecze reprezentacji w piłce nożnej, a nasza kadra narodowa to drużyna, której kibicuję najbardziej. Również w świecie futbolu klubowego nie ma zespołu, którego spotkania przeżywałbym równie mocno, co naszych „orłów”. Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że z kolei w F1 kciuki trzymam najmocniej za Ferrari. Wiem, to dosyć masochistyczna para. I chyba właśnie z tego powodu ostatnio w mojej głowie narodziła się myśl – Scuderia Ferrari i reprezentacja Polski w piłce nożnej mają ze sobą dużo wspólnego.
Grande Strategia
Ostatnie lata dla sympatyków Ferrari są trudne nie tylko ze względu na brak sukcesów, ale także (a może przede wszystkim) z powodu licznych wstydliwych wpadek, które stajnia z Maranello ma na swoim koncie. Czasami, oglądając poczynania włoskiego zespołu, można odnieść wrażenie, że nie ma w nich żadnego planu oraz że wszystko dzieje się trochę przypadkowo i chaotycznie.
Chyba najlepiej obrazują to mniejsze lub większe błędy strategiczne, które ironicznie nazywane są przez kibiców „Grande Strategią”. Ekipa regularnie traci łatwe do zdobycia punkty, czy to przez nietrafiony wybór opon, czy błędne decyzje o zjeździe na pit stop, czy niepotrzebnie podjęte ryzyko. Całości dopełnia komunikacja radiowa między kierowcami a ich inżynierami wyścigowymi, która puszczana w transmisji telewizyjnej niekiedy brzmi komicznie, zupełnie jakby wszyscy w zespole nadawali na zupełnie różnych częstotliwościach, rozmawiali ze sobą na różne tematy i nie potrafili się porozumieć.

Czasami błędy potrafią powodować „tylko” utratę jednej lub dwóch pozycji, ale zdarzają się też niedopatrzenia zdecydowanie bardziej opłakane w skutkach, jak na przykład podczas Grand Prix Chin 2025, kiedy zarówno Charles Leclerc, jak i Lewis Hamilton zostali zdyskwalifikowani z wyników wyścigu i to z powodu dwóch różnych przewinień regulaminowych. Bolid Leclerca okazał się być za lekki, a u Hamiltona za mocno starła się deska podłogowa. Jak łączy się tutaj Ferrari i reprezentacja Polski w piłce nożnej?
Wydaje mi się, że jeśli chodzi o naszą kadrę narodową, można przełożyć ten przypadek na kilka płaszczyzn. Po pierwsze, widać to w działaniach prezesa PZPN, Cezarego Kuleszy, który zdaje się nie mieć pomysłu na to, jak zarządzać polską piłką. Dobitnie pokazują to choćby jego nominacje selekcjonerów, ponieważ jakimś cudem każdy kolejny trener rozczarowuje albo tak samo, albo nawet bardziej niż swój poprzednik.
Patrząc na to z zewnątrz, można dojść do wniosku, że w działaniach związku brakuje jakiegokolwiek planowania lub ustalenia długoterminowej strategii rozwoju. Do podobnego wniosku dochodzą chyba partnerzy PZPN, ponieważ w ostatnim czasie takie firmy jak Orlen, Biedronka czy InPost opuściły grono sponsorów reprezentacji Polski.
Druga płaszczyzna to już sama drużyna w postaci zawodników i trenerów. Lata mijają, selekcjonerzy się zmieniają, a ja wciąż, jako kibic oglądający mecze polskiej kadry mam wrażenie, że wychodzimy na boisko bez jakiejkolwiek taktyki. Mam cichą nadzieję, że jednak do każdego spotkania jest przygotowywany plan działania, ale niestety murawa zdaje się negatywnie weryfikować te założenia. Bramki, które zdobywa nasza reprezentacja, nie zawsze wyglądają, jakby były efektem zamierzonego schematu, lecz padają po przebłyskach indywidualnych zawodników. Jeśli chodzi o grę w obronie? Skomentuję ją tylko tak, że to chyba właśnie tam najdobitniej widać chaos jaki panuje w poczynaniach piłkarzy.
Wielkie rozczarowania
„To jest ten sezon”. Fraza, którą zna każdy kibic, niezależnie od dyscypliny sportu. W kontekście Ferrari powtarzana przed rozpoczęciem każdej kampanii. No ale jak tu nie uwierzyć tym przedsezonowym przeciekom z padoku, które mówią, że Ferrari znalazło coś, co da im przewagę nad rywalami? Przecież zmniejszona turbosprężarka zapewni im piorunujące starty, a obrotowe skrzydło „Macarena” pozwoli odjechać reszcie stawki w dalszej fazie wyścigu – i tak! Wszystko składa się w całość, Leclerc kontra Hamilton w walce o tytuł!

To oczywiście historia tego sezonu, ale w zasadzie zawsze znajduje się coś, co wleje nadzieję w serca spragnionych sukcesu Tifosi i napompuje balon do granic możliwości. Ów balon niestety regularnie pęka, a później następuje kolejny etap, w którym wyszydzane jest każde działanie włoskiej ekipy. Tylko jak Ferrari i reprezentacja Polski są podobne w tej materii?
Każdemu zatrudnieniu nowego selekcjonera towarzyszy nuta ekscytacji. Zawsze pojawia się nadzieja, że tym razem będzie lepiej, teraz uda się zbudować coś na lata. Nie inaczej było w momencie, w którym PZPN zatrudniał na to stanowisko Paulo Sousę. Dlaczego za przykład podałem akurat jego? To był chyba mój największy zawód, jeśli chodzi o wyniki kadry w ostatnich latach. W końcu pierwszy od wielu lat zagraniczny trener, z przeszłością w kilku ciekawych klubach, naprawdę dobry były piłkarz, biegle mówiący po angielsku z nienaganną prezencją – co może pójść nie tak?
Już na pierwszej konferencji prasowej nowy selekcjoner cytował papieża Polaka, padło pamiętne „Zibi, top!”, była mowa o tym, że chcemy grać bardziej ofensywnie i z większą wiarą we własne umiejętności. Świeżo zatrudniony Sousa jak rasowy akwizytor sprzedał nam wizję drużyny, z której będziemy dumni. Wiara i oczekiwania zaczęły rosnąć.
I chociaż mecze reprezentacji prowadzonej przez Sousę były pełne emocji i padała w nich duża ilość bramek, tak najważniejszy sprawdzian, czyli spotkania na mistrzostwach Europy, został oblany. Porażki ze Słowacją i Szwecją pozbawiły nas szans na wyjście z grupy i nawet remis z Hiszpanią nie uratował przegranego turnieju. Czarę goryczy przelał sposób, w jaki kilka miesięcy później Portugalczyk nagle zrezygnował z pracy z polską reprezentacją. Mateusz Borek grzmiał wówczas, że Sousa oszukał prawie 40 milionów Polaków, a do trenera przylgnęła łatka „siwego bajeranta”. A miało być tak pięknie.
Marnowanie potencjału najlepszych
Fernando Alonso, Sebastian Vettel, Lewis Hamilton, Charles Leclerc – jedne z największych nazwisk, jakie można wymienić w Formule 1, a jednak żaden z nich nie zdołał wywalczyć mistrzostwa świata z Ferrari. Oczywiście dwóch ostatnich wciąż będzie próbowało tego dokonać, ale chyba nikt z nas nie będzie stawiał zawodników Scuderii w roli faworytów w nadchodzących latach.
Włoski zespół ma niesamowity dar do marnowania potencjału, jakim dysponuje w kwestii kierowców. Co zrozumiałe, czasami są sezony, w których po prostu dysponują za słabym samochodem, aby nawiązać walkę z najlepszymi. Są też jednak takie kampanie, w których zdaje się, że bolid jest dosyć szybki, ale czy to przez strategię, czy nieodpowiedni rozwój konstrukcji, czy jeszcze inne wpadki, trwonią punkty na prawo i lewo. I na nic nie zda się wówczas heroiczna postawa dających z siebie 200% kierowców, jak na przykład Fernando Alonso w sezonach 2010 i 2012. Gdzie tu analogia do reprezentacji Polski?
W ostatnich kilkunastu latach mieliśmy zaszczyt oglądać w koszulce z orzełkiem na piersi jednego z najlepszych napastników w historii futbolu. I tak, Robert Lewandowski ustrzelił ponad 90 bramek w kadrze, ale niejednokrotnie można było odnieść wrażenie, że zdobywał te gole nie dzięki pomocy swoich kolegów, lecz pomimo ich obecności na murawie. W zasadzie tylko za kadencji Adama Nawałki oraz Paulo Sousy udało się wypracować strukturę, w której „Lewy” regularnie umieszczał piłkę w siatce rywali, ze średnią niespełna jednego gola na mecz. Zdecydowanie częściej oglądaliśmy jednak kapitana, który był sfrustrowany i rozczarowany brakiem odpowiedniego serwisu i wsparcia zespołowych partnerów.

Podobnie dziś postrzegam postać Piotra Zielińskiego. Najpierw wszyscy czekaliśmy, aż – jak to obrazowo ujął Jerzy Brzęczek – „coś mu przeskoczy w głowie”, a kiedy już wygląda na to, że faktycznie Zieliński zaczął pokazywać swoje umiejętności w kadrze, nie potrafimy wykorzystać tego, co ma do zaoferowania. Bardzo podoba mi się analogia, wedle której są zawodnicy, którzy potrafią świetnie grać na fortepianie, ale potrzebują kogoś, kto będzie ten fortepian dla nich nosił. Pomocnik Interu bez wątpienia jest wirtuozem, zdolnym do zachwycania swoją grą. Szkoda, że od lat nie potrafimy znaleźć gości, którzy pomogą mu prezentować tę magię na najróżniejszych arenach świata.
Życie przeszłością
Sentyment to bardzo silna rzecz. Chyba każdy kibic łapie się czasami na wspominaniu dawnych sukcesów ukochanego zespołu. Szczerze mówiąc, sam trochę boję się, że skończę jak stereotypowy ojciec, który z rozrzewnieniem mówi o czasach swojej młodości i sukcesach, które wówczas osiągała reprezentacja Polski.
Delikatna dysproporcja polega na tym, że starsze pokolenia mogą mówić o wyczynach orłów Górskiego czy kadry Piechniczka, a u mnie opowieści będą musiały ograniczyć się do ćwierćfinału Euro 2016. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę dzisiejszy stan polskiej piłki reprezentacyjnej, nic dziwnego, że tylu ludzi, pewnie czasem mimowolnie, wraca pamięcią do takich momentów.
Nie inaczej ma się sprawa z Ferrari. Niestety, trudno w to uwierzyć, ale od mistrzostwa Kimiego Räikkönena w 2007 roku żaden kierowca Ferrari nie ukończył sezonu na szczycie klasyfikacji generalnej. Biorąc pod uwagę mistrzostwa konstruktorów, jest nieznacznie lepiej, bo ekipa z Maranello po raz ostatni sięgnęła po to trofeum w roku 2008. Pięć mistrzostw Michaela Schumachera wywalczonych ze Scuderią zdaje się być już absolutną prehistorią, którą pamiętają tylko najwytrwalsi fani tego sportu.

W takich okolicznościach nie można się dziwić, że dzisiaj dla wielu młodszych stażem kibiców Formuły 1 synonimem słowa Ferrari nie jest sukces czy dominacja, a kompromitacja lub rozczarowanie. Dlatego tym, którzy zakochali się w standardowym niegdyś widoku czerwonych bolidów mknących po pewne zwycięstwo, nie pozostaje chyba nic innego, jak włączyć powtórki wyścigów z początku XXI wieku i jeszcze głębiej zanurzyć się w oparach nostalgii.
Podsumowanie
Ferrari i reprezentacja Polski – jak widać, łączy je zaskakująco wiele: bogata historia, niewykorzystany potencjał i kibice, którzy mimo kolejnych rozczarowań wciąż wierzą, że następny sezon będzie tym przełomowym. W końcu nadzieja umiera ostatnia, prawda?
Źródło obrazka wyróżniającego: Źródło: x.com/Scuderia Ferrari HP

