Kocham Formułę 1. To mało kontrowersyjna deklaracja, jednak biorąc pod uwagę to, na czym planuję się skupić w tym tekście, wolałem rozwiać wątpliwości już na samym początku. Nauczeni doświadczeniem zapewne czujecie jednak pismo nosem – tak, w poniższym tekście pojawi się niejedno „ale”.
A więc od początku: kocham Formułę 1, ale… bardzo mnie ostatnio rozczarowuje. Dlaczego? Jest kilka kwestii, parę punktów zapalnych związanych z królową motorsportu, nad którymi nie potrafię przejść do porządku dziennego. Ba, mam przeczucie graniczące z pewnością, że wielu fanów F1, czytając ten tekst, zgodzi się z moimi przemyśleniami.
Znajdą się pewnie i tacy, którzy powiedzą: „chłopie, przestań narzekać”, i będą mieli do tego prawo, a i prawdopodobnie znajdą jakieś celne kontrargumenty względem moich uwag. Niemniej jednak, w ogólnym rozrachunku, sam też jestem tylko kibicem, któremu leży na sercu dobro sportu, a kiedy rzeczy mają się źle, obowiązkiem kibica jest trochę ponarzekać.
Kocham Formułę 1, ale nie jej w połowie elektryczne silniki
Kilka dni temu, przeglądając Instagrama, wyświetliła mi się pewna rolka, a na niej przejazd kwalifikacyjny Ralfa Schumachera przy okazji Grand Prix Francji w sezonie 2003. Niemiec zdołał wywalczyć pole position, a dokonał tego za kierownicą Williamsa napędzanego silnikiem V10 produkcji BMW.
Oglądam to wideo i tęsknię do tamtej Formuły 1. Tęsknię, a nie mam prawa, bo miałem wówczas zaledwie 3 lata i pewnie ledwo wiedziałem, czym jest samochód. Silnik BMW wrzeszczy na mnie przez ekran smartfona tak, że wpadam w dziwną nostalgię do czasów, które znam tylko z tego typu materiałów. A to przecież nawet nie jest jakieś okrążenie owiane legendą, ot, typowa sesja z początku lat dwutysięcznych. Ten dźwięk wyzwala we mnie emocje, których dzisiaj próżno szukać oglądając F1. A chyba przecież głównie o emocje w tym wszystkim chodzi, prawda?
Obecne w 50% elektryczne, hybrydowe silniki V6, w całym swoim zaawansowaniu technicznym, nie dość, że dostarczają niespotykanych dotąd w świecie wyścigów problemów, to nie potrafią zjeżyć u mnie choćby jednego włosa na rękach (bo na głowie już dawno żadnych nie mam). Nie da się zakochać w tych konstrukcjach, bo i jak, skoro brzmią jak jedno z wielu urządzeń AGD, które mamy w domu?
Ostatecznie jednak brzęczące hybrydy są z nami już od ponad dekady, więc trochę udało się do tego dźwięku przyzwyczaić, ale sam dźwięk to jeden z najmniejszych kłopotów. W końcu chyba nikt z nas, nawet w żartach, nie wymyśliłby scenariusza, w którym bolid F1 zwalnia na prostej, bo rozładowuje mu się bateria, a jednak właśnie to serwuje nam dzisiaj królewska seria bolidów jednomiejscowych.
Z jednej strony wiem, dlaczego Formuła 1 zapędziła się w ten róg – każdy widzi, jakie trendy panują w światowej motoryzacji – ale z drugiej nie potrafię zrozumieć, jak można było tak mocno im ulec i stworzyć produkt, który jest dokładnym przeciwieństwem tego, co spowodowało, że wielu z nas dzisiaj zasiada co niedzielę przed telewizorami. Problemów okołosilnikowych jest oczywiście więcej, ale nie będę się na nich dalej skupiał, bo chcę poruszyć jeszcze inne bodące mnie tematy.
Kocham Formułę 1, ale ona sama chyba nie chce, żebym oglądał wyścigi
Gabi Bortoleto to reinkarnacja Ayrtona Senny. Zgadza się wszystko – narodowość, styl jazdy, agresja za kółkiem. Nic tylko czekać, aż dostanie bolid, którym będzie w stanie powalczyć o tytuł i wtedy wszystkim pokaże! Mam stuprocentowe prawo napisać tę opinię, a nikt z was nie może mnie za nią skrytykować. Dlaczego? Dlatego, że skąd macie wziąć kontrargumenty do jej obalenia, skoro widzieliście Gabiego w tym roku na ekranie przez jakieś 18 sekund?
Nie potrafię zrozumieć, co stało się z realizacją wyścigów na przestrzeni ostatnich lat. Z jakiegoś powodu w przekazie telewizyjnym nie dostajemy walki, która toczy się w środku stawki, tak jakby była mniej interesująca niż to, co dzieje się na czołowych lokatach. A jeśli w końcu ją dostajemy, to jest pokazana w małym okienku po lewej stronie, podczas gdy na dużym ekranie figuruje lider wyścigu, który nawet nie jest uwikłany w żaden pojedynek. Wyjątkowo dobrze zrealizowany wyścig w Brazylii z zeszłego weekendu chyba tylko potwierdza tą regułę.
To, co dodatkowo podbija moją dezorientację, to fakt, że Formuła 1 zdaje się wysłuchiwać głosów fanów i dokonuje mniejszych lub większych zmian w transmisji. Dla przykładu zredukowano liczbę celebrytów i partnerek kierowców na ekranie, co do niedawna było stałym elementem niedzielnego Grand Prix.
Podobnie, to po sugestiach kibiców wprowadzono ten nieszczęsny mały prostokąt do pokazywania dwóch wydarzeń jednocześnie. Problemem jest to, że tak jak wspominałem wyżej, F1 zdaje się rozumieć jego zastosowanie inaczej, niż wyobrażają sobie to ludzie przed telewizorami, i z jakiegoś powodu nie chce zdjąć z dużego ekranu kierowców znajdujących się na czele stawki.
Mam jednak cichą nadzieję, że i tutaj zwycięży zdrowy rozsądek i realizacja ulegnie poprawie. Kto wie, może wówczas okaże się, że istnieje coś takiego jak prawda toru i prawda ekranu i że niektóre wyścigi nie są tak złe, jak nam się wydaje?
Kocham Formułę 1, ale naprawdę, wystarczy już torów ulicznych
Nie godzę się na to, żeby w kalendarzu topowej serii wyścigowej nie było tak legendarnego toru, jakim jest Spa-Francorchamps. Nie i już. I tak, wiem, że będzie pojawiać się w nim rotacyjnie, co 2 lata, ale to mi nie wystarcza. Faktem jest, że w ostatnich latach, w trakcie wyścigów o Grand Prix Belgii, czasami powiewało nudą, ale jeżeli tak kultowe obiekty jak ten muszą drżeć o swoje miejsce w F1, to dokąd to wszystko zmierza?
Nie jestem oderwany od rzeczywistości – zdaję sobie sprawę z tego, że w dużej mierze to pieniądze decydują o obecności danego toru w kalendarzu i że Formuła 1 to biznes jak każdy inny. Przecież jeszcze w latach 80. Bernie Ecclestone w zasadzie samodzielnie zawierał układy z torami, które chciały gościć u siebie najlepszych kierowców świata, i między innymi na tym zbił niemały majątek, ale znajmy jakiś umiar!
Wracam do tego, o czym pisałem wcześniej – do emocji. Chyba nie wyleje się na mnie fala krytyki, jeśli napiszę, że więcej pozytywnych (słowo klucz) emocji wzbudza we mnie widok bolidów przemierzających zakręt Eau Rouge na Spa niż wyścig na ulicznym Madringu. Nawet jeśli Formuła 1 usilnie stara się mnie przekonać, że znajdujący się tam, pochylony o 14 stopni La Monumental to od teraz mój nowy ulubiony zakręt w kalendarzu.
Swoją drogą, wyrzucić z kalendarza Spa i zastąpić je produktem toropodobnym pod postacią Madringu to tak, jakby w święta Bożego Narodzenia zamiast Świętego Mikołaja pojawił się, dajmy na to, Zak Brown. Niby ma większy brzuch i nosi jakiś trochę siwy zarost, ale czy to właśnie jego chcą zobaczyć dzieci czekające na prezenty? I podobnie jest z tymi dwoma obiektami – niby i jeden, i drugi jest w stanie pomieścić 22 bolidy Formuły 1, ale to jednak nie do końca to samo.
Kocham Formułę 1, ale ile jeszcze wpadek mam wytrzymać?
Ostatnio doszedłem do wniosku, że chyba marnuję swój potencjał. Wydaje mi się, że stać mnie na więcej i że jestem w momencie swojej kariery zawodowej, w którym w końcu mogę wykonać krok naprzód. Myślałem o tym, żeby wysłać swoje CV do FIA – to w końcu tak duża, poważna i poważana organizacja. Mam nawet pomysł co do tego, czym mógłbym się tam zajmować.
Sądzę, że dobrze odnalazłbym się w roli delegata, który mierzy długość alei serwisowej. Co prawda z matematyki zawsze byłem nienajlepszy, ale w końcu Międzynarodowa Federacja Samochodowa dysponuje takimi narzędziami, że nie sposób pomylić się, wykonując tak prostą czynność, prawda?
Jak pokazuje historia tegorocznego Grand Prix Monako, i z tak prozaiczną rzeczą FIA czasami miewa problemy. I być może całość uszłaby im na sucho, gdyby nie to wścibskie Alpine, które nie zgadzało się z karą nałożoną na Gasly’ego i ujawniło, że podstawą do jej nałożenia był błąd w pomiarach, którego dokonała FIA. Tego typu pomyłki realnie wypaczają wyniki rywalizacji, tym bardziej że byli też inni kierowcy, którzy otrzymali karę z tego powodu.
A to nie była jedyna tego typu wpadka FIA w tym roku. Niedawno, przy okazji kwalifikacji do sprintu w Singapurze, doszło do zamieszania związanego z trybem overtake, bez którego hybrydy mają mniej koni mechanicznych. Ktoś raz go włączył, raz wyłączył, a na skutek tego wszystkiego paru zawodników zostało pokrzywdzonych, bo krótko mówiąc ich bolidy dysponowały mniejszą mocą.
Są momenty, w których brak kompetencji Międzynarodowej Federacji Samochodowej poraża, i chociaż rzeczą ludzką jest popełniać błędy, tak czasem ciężko odnieść wrażenie, że FIA faktycznie bierze sobie owe błędy do serca, wyciąga wnioski i stara się usprawniać swoje procesy.
Podsumowanie
Formułę 1 naturalnie trapi jeszcze wiele innych problemów. Jestem też pewien, że kiedy w końcu upora się ze wszystkimi obecnymi wyzwaniami pojawią się inne, zupełnie nowe. Wtedy być może przyjdzie pora na jeszcze jeden artykuł, w którym zostaną wypunktowane. Na ten moment jednak mogę napisać chyba tylko jedno: pomimo wszystkich jej wad i tego, jak denerwująca potrafi być, kocham Formułę 1… i to się pewnie nigdy nie zmieni.
Źródło obrazka wyróżniającego: Red Bull Content Pool
Autor
You May Also Like
