Formuła E: podsumowanie Berlin E-Prix 2026

Ściganie na lotnisku Tempelhof, jak już ma w zwyczaju, dostarczyło sporą dawkę rywalizacji, emocji i ciekawych manewrów strategicznych. Niemiecka runda ponownie stała się miejscem pisania historii. Zwycięstwa padły łupem Nico Müllera i Mitcha Evansa. Zapraszam na podsumowanie Berlin E-Prix.

Wyniki Berlin E-Prix 1

Pierwsze zwycięstwo Müllera

Nico Müller w swoim 69. starcie wygrał pierwsze E-Prix w karierze. W pierwszej połowie wyścigu obaj kierowcy Porsche jechali cierpliwie w środku stawki, co jest obarczone ryzykiem uszkodzenia opony czy przedniego skrzydła. Pascal Wehrlein po kontakcie z Jakiem Dennisem miał przebitą oponę i stracił jakiekolwiek szanse na punkty. Porsche znalazło idealny moment na zjazd do boksu, dzięki czemu Szwajcar wyjechał na pierwszej pozycji. Müller mógł komfortowo aktywować Tryb Ataku i uciec na cztery sekundy.

Najlepszy występ Loli nienagrodzony

Zane Maloney po raz pierwszy w karierze wprowadził swój zespół do fazy pojedynków w kwalifikacjach, zajmując siódme pole na starcie. Barbadoszczyk prezentuje wybitną dyspozycję na jednym okrążeniu, lecz na wyniki niestety się ona nie przekłada.

Lola-Yamaha była główną gwiazdą pierwszej części wyścigu. Zane Maloney szybko przebił się do czołówki, ale w jeszcze bardziej imponującym stylu zrobił to Lucas Di Grassi, który startował z ostatniego rzędu! Obaj kierowcy przejęli prowadzenie i zaczęli nim zarządzać pod swoje dyktando. Barbadoszczyk na drugim miejscu spowalniał stawkę, a Brazylijczyk starał się uciec, aby (jak się wydawało) zużyć energię i zjechać jak najwcześniej do boksu. To się jednak nie stało. Di Grassi został złapany i powoli obaj kierowcy cofnęli się w głąb pierwszej dziesiątki. Po Pit Boostach Lola nie miała tempa w Trybie Ataku i ostatecznie zakończyła wyścig bez punktów.

Wyniki Berlin E-Prix 2

Klasyczny Evans i powrót Rowlanda

Mitch Evans i Oliver Rowland zajęli pierwsze dwie lokaty w drugim Berlin E-Prix. Ich cechą wspólną w niedzielę była strategia – odpuszczenie kwalifikacji, zaoszczędzenie nowego kompletu opon na wyścig, spokojne oszczędzanie energii i późniejsze przebijanie się przez stawkę. Jest ona niezwykle skuteczna, w szczególności w wyścigach z ogromną ilością oszczędzania energii. Cała stawka jechała jeden za drugim w dwóch rzędach, niczym dzieci podczas wycieczki szkolnej. Różnica między pierwszym a ostatnim kierowcą wynosiła zaledwie 4–5 sekund.

Obecny mistrz świata jako pierwszy zaczął przebijać się do przodu. On lubi być w okolicach piątej pozycji i stamtąd kontrolować wyścig. Brytyjczyk nawet nie stracił przewagi energii nad czołówką – tak wolne było tempo. Rowland wyjechał na czoło peletonu na 16. okrążeniu i zaczął rozciągać stawkę. Norman Nato w tym samym momencie aktywował pierwszy Tryb Ataku i przebił się na czoło stawki.

Mitch Evans nie przestraszył się manewru Nissana, ale w takim zespole można sobie na to pozwolić. Nikt nie ma tak świetnego planu na wyścigi ze sporym oszczędzaniem energii jak Jaguar. Nowozelandczyk poprawił wynik z Jaramy, gdzie przebił się z ósmego rzędu na drugie miejsce. Warto wspomnieć, że Evans jest rekordzistą pod względem wygranej z najdalszej pozycji na starcie – w São Paulo 2024 startował z 22. pola.

Ostatecznie Mitch Evans wygrał swój 16. wyścig w Formule E, redukując stratę do Pascala Wehrleina do trzech punktów. Drugi w wyścigu był Oliver Rowland, który wraca do gry o obronę mistrzostwa, lecz jego forma to jedna wielka sinusoida – podium albo brak punktów. Brytyjczyk jest na czwartym miejscu w klasyfikacji, ze stratą 18 punktów. Pomiędzy nimi znajduje się Edoardo Mortara z dorobkiem 93 punktów.

Korekta: Nicola Chwist

Źródło grafiki poglądowej: Joe Portlock/LAT Images