WEC: podsumowanie 6 Hours of Monza 2026. Cadillac wygrywa finał, Toyota #8 z tytułem mimo 11. miejsca

Wyścig 6 Hours of Monza zamknął sezon 2026 długodystansowych mistrzostw świata, dostarczając kibicom sporo emocji. Rywalizację we Włoszech wygrał Cadillac #38 Hertz Team JOTA, a mistrzostwo świata kierowców dla Toyoty #8 rozstrzygnęło się bez jej udziału w walce o zwycięstwo.

Monza zamiast Bahrajnu

Runda we Włoszech była wyścigiem zastępczym za 8 Hours of Bahrain, które zostało odwołane ze względu na niestabilną sytuację geopolityczną na Bliskim Wschodzie. Organizatorzy podali, że frekwencja wyniosła 75 181 widzów, wyraźnie więcej niż około 65 tysięcy podczas poprzedniej wizyty serii w „Świątyni Prędkości” w 2023 roku. Do finału Toyota #8 (Buemi, Hartley, Hirakawa) przyjechała z 17-punktową przewagą nad siostrzanym samochodem #7 (Conway, Kobayashi, De Vries). Załoga o numerze 7 musiała zatem skończyć wyścig na pierwszym lub drugim miejscu, by w ogóle liczyć się w walce o tytuł. Pole position przed 6 Hours of Monza zdobył z kolei Miguel Molina w Ferrari 499P #50 AF Corse.

Start 6 Hours of Monza i pierwsza godzina rywalizacji

Od pierwszych metrów sporo się działo. Dani Juncadella w Genesisie #19, podobnie jak tydzień wcześniej w Barcelonie, ruszył agresywnie i w pojedynku koło w koło z Moliną wyszedł na prowadzenie przed pierwszą szykaną. Hiszpan ściął jednak zakręt. Sędziowie uznali to za nieprzestrzeganie instrukcji dyrektora wyścigu dotyczących zakrętów 1–2, za co Genesis otrzymał karę pięciu sekund podczas kolejnego postoju.

Prowadzenie Genesisa trwało dłużej niż w Barcelonie, ale nie na długo. Około siódmego okrążenia Jack Aitken w Cadillacu #38 zaatakował na dojeździe do Parabolici. Samochody delikatnie się dotknęły, natomiast Brytyjczyk wyszedł na prowadzenie. Za nim jechali Juncadella, Jules Gounon w Alpine #36, James Calado w Ferrari #51 i Loïc Duval w Peugeocie #94.

Aitken nie mógł jednak uciec. Pierwszą godzinę zdominowały neutralizacje po incydencie w LMGT3 z udziałem Mercedesa Iron Lynx Johannesa Zelgera i Astona Martina Heart of Racing Graya Newella. Newell się obrócił, a Antares Au w McLarenie Garage 59 co prawda uniknął kontaktu, ale wyjechał na żwir. Na torze pojawił się wirtualny samochód bezpieczeństwa, z którego skorzystała większość stawki.

Wielu emocji dostarczyły też kary za zbyt niskie ciśnienie w oponach. Dotknęły one załogi Ferrari #50 i #83. Tylko załoga #51 uniknęła kar. W związku z tym naruszeniem oba samochody otrzymały po 20 sekund kary.

Druga i trzecia godzina: Genesis staje, BMW naciska

Druga godzina upłynęła pod znakiem kolejnych przerw. Drugi VSC wywołała kolizja Alexa Westa (McLaren Garage 59) z BMW M4 GT3 Darrena Leunga z Team WRT. Oba samochody odpadły z wyścigu. Większość załóg Hypercar zmieniała wtedy kierowców, ale Aitken został za kierownicą i po restarcie odjechał Paulowi-Loupowi Chatinowi w Genesisie. Calado z kolei nie zmieniał opon, co pozwoliło mu awansować na trzecie miejsce.

Na początku trzeciej godziny Genesis #19 nagle zatrzymał się na torze. Zajmujący wówczas drugie miejsce Chatin mówił później, że nie było żadnego ostrzeżenia. Dodatkowo uważał, że ta usterka pozbawiła markę debiutanckiego podium. Załoga Chatin–Jaminet–Juncadella nie zdobyła w tym sezonie ani punktu i była jedyną taką załogą w obu klasach.

To oznaczało trzeci VSC i kolejną serię zjazdów. Bourdais zastąpił Aitkena w Cadillacu. Wolniejszy pit stop Ferrari #51 z Alessandro Pierem Guidim wyniósł na drugie i trzecie miejsce Alpine #36 Victora Martinsa i BMW #20 Sheldona van der Linde.

Po restarcie Bourdais znalazł się pod ostrzałem. Martins natychmiast zaatakował, ale Francuz się obronił. Alpine wyjechało na pobocze przy szykanie Roggia, gdy BMW naciskało. Van der Linde wykorzystał jednak krótkie Full Course Yellow przy usuwaniu uszkodzonego samochodu LMGT3 i wyprzedził Martinsa, przebijając się na drugie miejsce. W połowie dystansu Bourdais miał więc za plecami BMW, a Peugeot Paula di Resty był czwarty. Toyoty? Hartley jechał dziesiąty, a de Vries dwunasty.

Czwarta godzina: Milesi rozbija Alpine, role się odwracają

Czwarty VSC doprowadził do potężnego wypadku Charles’a Milesiego w Alpine #35 w Parabolice. Francuz doświadczył przeciążenia 20 G. Żałował, że w taki sposób kończy się dla niego program. Alpine żegnało się tym wyścigiem z fabrycznym programem Hypercar. Przed startem członkowie zespołu złożyli podpisy na obu samochodach.

Na restarcie role się odwróciły. Martins wcisnął się po wewnętrznej w pierwszej szykanie przed BMW i odzyskał drugą pozycję. BMW z kolei w ostatnich godzinach straciło rytm. Robin Frijns kilka razy wypadł w Ascari na mocno zużytych oponach, dlatego Niemcy spadli w stawce.

W tym samym czasie Aston Martin #007 awansował. Zespół dwa razy próbował alternatywnej strategii, ale za każdym razem kolejne VSC krzyżowały mu plany. Tom Gamble, który przejął auto po Harrym Tincknellu, po 40 minutach ścigania zaczął odrabiać straty. Na 25 minut przed końcem wyprzedził Peugeota #94 i dojechał do Ferrari #51.

Walka o energię i dramat w Roggii

Ostatnia faza wyścigu zamieniła się w rywalizację o oszczędzanie paliwa. Earl Bamber, który przejął Cadillaca, musiał pokonać końcówkę w trybie oszczędzania energii. Martins zmniejszył stratę z ponad dziesięciu do pojedynczych sekund. Bamber przyznał, że wyścig był trudny i pełen taktycznych rozgrywek. Opony musiały wytrzymać potrójny stint, ponadto zespół zaskoczyło, że Alpine w środkowym stincie wycisnęło dodatkowe okrążenie, bo miało więcej paliwa na pokładzie, w związku z czym Cadillac musiał zaplanować większą liczbę okrążeń na ostatnim stincie. Jak uznał Bamber, Alpine w późniejszej fazie stintu przesadziło ze zużyciem i różnica ustabilizowała się na trzech–pięciu sekundach. Mimo to było nerwowo, bo gdyby Alpine nie zwolniło, mogłoby dogonić Cadillaca.

Na 15 minut przed końcem Gamble wyprzedził Ferrari Giovinazziego i wydawało się, że Aston dowiezie historyczne podium. Dwie minuty przed metą Malthe Jakobsen (Peugeot #94) stoczył ostrą walkę z Alexem Lynnem w drugim Cadillacu Hertz Team JOTA #12. Samochody zetknęły się przy wyjeździe z zakrętu Roggia, a Lynn mocno uderzył w bariery. Dla Anglika był to dopiero drugi start po operacji szyi. Sędziowie uznali Lynna winnym pierwszego kontaktu w czwartym zakręcie, ale nie ukarali Jakobsena za późniejszą kolizję. Duńczyk mówił o incydencie wyścigowym. Szef Peugeot Sport Emmanuel Esnault ocenił, że była to twarda walka, a kibice z popcornem przed telewizorami mogli być zadowoleni.

Wyniki i kary po wyścigu

Cadillac #38 Aitkena, Bourdaisa i Bambera wygrał z przewagą 5,607 sekundy. Drugie było Alpine Martinsa i Gounona, co dało francuskiej marce pożegnalne podium. Ferrari o numerze 51 Calado, Pier Guidiego i Giovinazziego awansowało na trzecią pozycję. Dla zwycięzców był to pierwszy triumf Cadillaca od 6 Hours of São Paulo 2025 oraz trzecie zwycięstwo JOTA w WEC. Zespół podtrzymał też serię wygrywania przynajmniej jednego wyścigu w każdym sezonie startów w mistrzostwach.

Aston Martin #007 po wyścigu otrzymał początkowo 20 sekund kary za zbyt niskie ciśnienie w oponach, co zepchnęło go z trzeciego na czwarte miejsce. Wieczorem sędziowie dołożyli również karę za przekroczenie limitu energii na stint: stusekundowy postój zamieniono na 145 sekund doliczonych do końcowego czasu wyścigu. Ostatecznie Aston Martin po doliczeniu wszystkich kar spadł na 12. miejsce. Peugeot #94 (Duval, Pourchaire, Jakobsen) zakończył wyścig czwarty, co było jego najlepszym wynikiem w tym sezonie. Siódme miejsce w 6 Hours of Monza zajęło BMW #15 (Magnussen i Marciello) i pozwoliło tej parze zamknąć sezon na trzecim miejscu w klasyfikacji kierowców, a marce na drugim w klasyfikacji producentów, co jest najlepszym rezultatem BMW od momentu dołączenia do stawki Hypercar.

Bourdais i rekord Bambera

Dla Sébastiena Bourdaisa było to pierwsze zwycięstwo w klasie Hypercar WEC, a także pierwsze w serii od triumfu w klasie GTE-Pro w 2016 roku. To był jednocześnie jego ostatni start z JOTA i jako fabryczny kierowca Cadillaca. Bourdais mówił, że nie mógł wymarzyć lepszego pożegnania. Bamber natomiast zakończył rekordowe 3340 dni bez wygranej w najwyższej klasie WEC, bo poprzednio zwyciężył w 2017 roku w Austin.

Toyota #8 mistrzem mimo braku tempa

Toyota przez cały wyścig nie liczyła się w walce o zwycięstwo. TR010 Hybrid #8 dojechał 11. na mecie, a #7 była 12.; oba o okrążenie za liderem. Dla mistrzostwa wystarczyło jednak pokonanie siostrzanej załogi. Po karach dla Astona o numerze 8 Toyota dostała jeden punkt. Buemi i Hartley zdobyli piąty tytuł, stając się pierwszymi pięciokrotnymi mistrzami WEC.

Buemi uznał zwycięstwo w Fuji za moment przełomowy. Tam strategiczne ryzyko, czyli brak zmiany opon i krótkie tankowanie po późnym samochodzie bezpieczeństwa, wyniosło Toyotę przed dominujące podczas tamtej rundy Alpine. Dodał, że po wygranej w Barcelonie czuli się pewnie, ale na Monzy zabrakło im tempa. Cieszył się, że tytuł zdobyto w konkurencji siedmiu rywalizujących producentów.

LMGT3: Corvette mistrzem, Porsche wygrywa

W LMGT3 wyścig był równie burzliwy. Prowadzenie przechodziło między Fordami Mustang z Proton Competition a Lexusami Akkodis ASP. To wszystko przy mnóstwie kar. Eric Powell otrzymał dwa przejazdy przez aleję serwisową za przekraczanie limitów toru, startujący z pole position Tom Van Rompuy otrzymał dwie kary za naruszenia przepisów podczas wirtualnego samochodu bezpieczeństwa. Kary za VSC dotknęły też lidera mistrzostw, Corvette TF Sport #33 z Benem Keatingiem, który wypadł poza punktowaną dziesiątke.

Przełom przyniósł czwarty VSC, bo jedynymi, którzy jeszcze nie zjeżdżali, byli Porsche Manthey #92 i Corvette #33, czyli dwie załogi walczące o tytuł. Ben Tuck w Mustangu #77 odebrał Porsche prowadzenie, aż do kontaktu Sebastiana Priaulxa z Toyotą numer 7, który zniszczył Forda. Riccardo Pera i Yasser Shahin zbudowali przewagę, natomiast Richard Lietz, w swoim 100. starcie w WEC, dowiózł zwycięstwo z przewagą 0,270 sekundy nad Astonem Martinem Eduardo Barrichello.

Trzecie miejsce Corvette #33 (Catsburg, Keating, Edgar) dało tej załodze mistrzostwo o zaledwie osiem punktów. Lietz stwierdził, że tytułu nie przegrali na Monzy, bo w mistrzostwach WEC nie można mieć zer, a oni mieli trzy. Edgar wywalczył tytuł jako jedyny kierowca w załodze, bo Keating ominął dwa pierwsze wyścigi w wyniku złamania łokcia, a Catsburg opuścił rundę w São Paulo z powodu startu w serii IMSA.

Pełne wyniki 6 Hours of Monza 2026

Tak prezentują się pełne wyniki 6 Hours of Monza w klasach Hypercar i LMGT3.

Wyniki wyścigu 6 Hours of Monza – Hypercar

Strata podana w sekundach do zwycięzcy, chyba że wskazano inaczej (okr. = okrążenia).

Wyniki wyścigu 6 Hours of Monza – LMGT3

Strata podana w sekundach do zwycięzcy klasy LMGT3, chyba że wskazano inaczej (okr. = okrążenia).

Klasyfikacje generalne po 6 Hours of Monza

Klasyfikacja producentów Hypercar

Klasyfikacja zespołów LMGT3

Klasyfikacja kierowców Hypercar

Robert Kubica odchodzi z AF Corse #83

Na koniec trzeba dodać, że po wyścigu Robert Kubica ogłosił na Instagramie odejście z programu Hypercar Ferrari AF Corse po trzech latach. Szóste miejsce na Monzy z Philem Hansonem i Yifei Yem było jego ostatnim wyścigiem w żółtych barwach.

Korekta: Nicola Chwist

Źródło zdjęcia poglądowego: Julien Delfosse / DPPI