WEC: Zapowiedź 6 Hours of São Paulo 2026

FIA World Endurance Championship wkracza w drugą fazę sezonu, którą zainauguruje 6 Hours of São Paulo. To oznacza skupienie się zespołów na klasyfikacji generalnej. Czwarta runda kampanii rozpoczyna część kalendarza ulokowanej w Ameryce Północnej.

Autódromo José Carlos Pace – najważniejsze informacje

• Pełna nazwa obiektu: Autódromo José Carlos Pace,
• Lokalizacja: São Paulo, Brazylia,
• Długość: 4,309 km,
• Liczba zakrętów: 15,
• Pierwsza edycja: 2012,
• Dotychczasowa liczba edycji: 5.

Historia Interlagos w FIA World Endurance Championship nie jest długa, choć dla dotychczasowych zwycięzców tego wyścigu jest to miejsce wyjątkowe. To właśnie w Brazylii padł pierwszy triumf Toyoty w WEC w 2012 roku, podobnie Porsche dwa lata później. Zeszłoroczną edycję wygrał Cadillac, dla którego również było to pierwsze zwycięstwo w serii. 6 Hours of São Paulo w 2014 był również ostatnim wyścigiem Toma Kristensena w karierze.

W współczesnej erze WEC w klasie Hypercar dotychczas wygrywali Toyota i Cadillac, a w klasie LMGT3 Porsche i Lexus.

6 Hours of São Paulo – prognoza pogody

Pogoda będzie znacznie się różnić w wyścigu w porównaniu z sesjami treningowymi, co za tym idzie możemy spodziewać się nieprzewidywalnego przebiegu wyścigu!

6 Hours of São Paulo – harmonogram

6 Hours of São Paulo – zapowiedź

Ze względu na kolizję terminów z rundą IMSA SportsCar Championship na torze Canadian Tire Motorsport Park mamy dwie zmiany kierowców. W składzie Heart of Racing #23, tak jak podczas 6 Hours of Spa, Eduardo Barrichello jest zastąpiony przez juniora Astona Martina Kobe Pauwelsa. W Corvette #33 Nicky’ego Catsburga zastąpi Nico Varrone, który na codzień startuje w Formule 2, lecz dalej jest kierowcą fabrycznym General Motors.

W Lexusie #78 Esteban Masson wraca do składu po walce o zwycięstwo w klasie LMP2 podczas 24 Hours of Le Mans. Dla przypomnienia Jack Hawksworth jednorazowo zastąpił Francuza w tamtym wyścigu.

W klasie Hypercar oba Astony Martiny wracają do dwuosobowych składów kierowców szczególnie, że Roman de Angelis wchodzi w buty Toma Gamble’a w klasie GTD (na CTMP nie jedzie klasa GTP, stąd Kanadyjczyk może zejść do klasy GTD w rolę partnera Barrichello).

W Cadillacu #12 nie widzimy Louisa Delétraza, co może być lekkim zaskoczeniem, gdyż Szwajcar nie ma kolizji z IMSA. Powód dalszej nieobecności Alexa Lynna jest w tym momencie tajemnicą poliszynela, którą jest związanie się z McLarenem.

Warto zwrócić uwagę na klasyfikację generalną, która po 24 Hours of Le Mans wyklarowała nam głównych kandydatów do mistrzostwa. Zwycięzcy tegorocznego klasyka – załoga Toyoty #7 – mają 75 punktów, co daje zaledwie 4 punkty przewagi nad BMW #20 i 19 punktów nad siostrzaną Toyotą #8 (celowo pominąłem Sheldona van der Linde, który był nieobecny na Imoli i ma 10 punktów mniej od kolegów z ekipy). Nadzieje może jeszcze mieć Ferrari #51 z deficytem 36 punktów.

W klasie LMGT3 z dorobkiem 72 punktów prowadzi dwójka kierowców TF Sport #33 z przewagą 32 punktów nad AF Corse #21. Generalnie jest spore przemieszanie w tej kategorii, gdyż aż 7 różnych załóg stało na podium. Dwie najstabilniejsze załogi okupują pierwsze dwie lokaty, choć pod względem osiągów to stawka wygląda równiej. Garage 59 #10, załogi WRT, Akkodisa, Mantheya czy Heart of Racing są w stanie powalczyć o zwycięstwa. Tylko 3 załogi zdobywały punkty w każdym z wyścigów: wspomniane ekipy TF Sport #33 i AF Corse #21 oraz Garage 59 #58.

Ciekawostka o składzie TF Sport #33 jest taka, że przez brak Catsburga istnieje teoretyczna szansa na sytuację, w której wszyscy trzej etatowi kierowcy tej załogi staną na trzech stopniach podium klasyfikacji generalnej. Jonny Edgar na pierwszym, Catsburg na drugim i Keating na trzecim.

Źródło grafiki poglądowej: Javier Jimenez / DPPI